Oficjalny serwis internetowy Diecezji Ełckiej

nowenna 1 sobot po peregrynacji2

Najważniejsze informacje

Sympozjum naukowe o wierze i mediach

W dzień wspomnienia św. Tomasza z Akwinu 28 stycznia, Wyższe Seminarium Duchowne w Ełku wraz z W-MOD...

Być wielkim w duchu Jana Pawła II

Życzę pragnienia bycia wielkim w duchu Jana Pawła II – takie słowa 16 stycznia skierował bp Jerzy Ma...

Warsztaty wokalne muzyki chrześcijańskiej w Suwałkach

Soulwałki Gospel Workshop - warsztaty objęte patronatem honorowym Biskupa Ełckiego6-7 lutego, godz. ...

II Mikołajski Orszak Trzech Króli

Przeszli przez miasto głośno śpiewając kolędy. Już po raz drugi ulicami Mikołajek przeszedł Orszak T...

Orszak Trzech Króli

W uroczystość Objawienia Pańskiego, 6 stycznia już po raz siódmy, z wielu miejsc w Polsce wyruszy Or...

Osoby konsekrowane mają obwieszczać Boga w świecie

Od pierwszej niedzieli Adwentu, 30 listopada 2014 roku, będziemy przeżywać w Kościele powszechnym Ro...

Jubileusz 500 lecia narodzin św. Teresy od Jezusa (1515-2015)

W Uroczystość Świętej Teresy od Jezusa 15 października 2014 r. rozpoczął się Rok Jubileuszowy Pięćse...

Start

List pasterski Episkopatu Polski na Niedzielę Świętej Rodziny – 26 grudnia

Temat: Konferencja Episkopatu Polski

List pasterski Episkopatu Polski na Niedzielę Świętej Rodziny – 26 grudnia 2010 r.

Siostry i Bracia! Umiłowani w Chrystusie Panu!

Niedziela Świętej Rodziny wypada w tym roku w drugi dzień Świąt Bożego Narodzenia. Słowo, które stało się Ciałem i zamieszkało między nami, „objawia nam samego Boga w dialogu miłości między osobami Boskimi i zaprasza nas do uczestnictwa w nim.” Nawiązując do programu duszpasterskiego, pragniemy zaprosić wszystkich wiernych, aby czynili Kościół domem i szkołą komunii. Warunkiem i początkiem realizacji tego dzieła jest budowanie więzi z Bogiem poprzez przyjęcie Bożego Słowa i kształtowanie w jego świetle życia duchowego i rodzinnego.

1. Od wierności Prawu do wierności Bogu

Przez Wcielenie i Narodzenie Syna Bożego Bóg proponuje nam taką więź, o jakiej ludzkość do chwili narodzin Chrystusa nie odważyła się nawet marzyć. Tę szczególną relację nazywamy komunią z Bogiem. Jest ona najściślejszym zjednoczeniem, jakie można sobie wyobrazić. Nie jest czymś powierzchownym, ale rzeczywistością, która sięga do najgłębszych pokładów w człowieku. Komunia bowiem, co wielokrotnie podkreślał Sługa Boży Jan Paweł II, jest rzeczywistością centralną i podstawową dla życia każdego człowieka i całego Kościoła. Oczywiście nie może być mowy o komunii i zjednoczeniu w miłości bez życia wiarą na co dzień. Wiara bowiem bez uczynków jest martwa (por. Jk 2, 26). Równocześnie trzeba jednak pamiętać, że samo przestrzeganie nakazów i zakazów – bez doświadczenia głębokiej zażyłości z miłującym Bogiem – dalekie jest od dojrzałego życia wiarą. Uczynki powinny być konsekwencją życia w komunii z Bogiem, zaś komunia z Bogiem wyraża się w uczynkach.

2. Komunia z Bogiem drogą do szczęścia w rodzinie

Wielu z nas stawia pytanie: jak ułożyć szczęśliwe życie małżeńskie i rodzinne? Z pomocą w szukaniu właściwej odpowiedzi przychodzi psychologia małżeństwa i rodziny oraz pedagogika rodziny. Ich wskazania, choć bardzo cenne, są jednak niewystarczające. Życie małżeńskie – jeżeli ma być piękne, prawdziwe i trwałe – nie może się ograniczać do tego, co w danej chwili przyjemne albo wygodne. Sakrament małżeństwa to o wiele więcej niż zalegalizowanie bycia razem na zasadach tego świata. To wejście małżonków w wyjątkową komunię z Chrystusem. To decyzja, aby całe swoje życie – wszystko, co dzieje się w sercu, umyśle, ciele i w każdej chwili codziennego życia małżonków – uczynić żywym obrazem Boga. Takie życie małżeńskie prowadzi do pełni i do szczęścia, które są możliwe na fundamencie głębokiej, przeżywanej każdego dnia, zażyłości z Bogiem. Komunia z Bogiem rozwija się i pogłębia przez codzienną modlitwę indywidualną, małżeńską i rodzinną. Karmi się medytacją Słowa Bożego i adoracją Chrystusa w Najświętszym Sakramencie. Budzi tęsknotę za jak najczęstszym przystępowaniem do Komunii Świętej. Otwiera nasze oczy na potrzebę ciągłego nawracania się, a w konsekwencji na dojrzale przeżywany sakrament pokuty. Włącza nasze życie w rytm roku liturgicznego. Zażyłość z Bogiem buduje się przecież analogicznie do zażyłości ze współmałżonkiem: poprzez dialog i kontemplację, poprzez życie w obecności, adorację i serdeczne zaangażowanie w sprawy tego, którego nasze serce kocha (zob. Pnp 1, 7).

3. Niedziela – szczególny czas budowania komunii

Gdy w 304 roku pochwycono w Abitenie (dzisiejsza Tunezja) chrześcijan, którzy uczestniczyli we Mszy Świętej, choć wiedzieli, że za to grozi im śmierć, sędzia pytał, dlaczego tak czynią. Odpowiedzieli wówczas: „Sine dominico non possumus!”. „Bez daru Pana, bez dnia Pańskiego nie możemy żyć!” W słowie dominicum łączą się nierozerwalnie dwa znaczenia. Po pierwsze: nie możemy żyć bez daru, jakim jest sam Zmartwychwstały. Aby być sobą, koniecznie potrzebujemy kontaktu z Nim i bliskości. Po drugie: nie wystarczy nam kontakt duchowy, wewnętrzny, subiektywny. Spotkanie z Panem wpisuje się w nasze życie indywidualne i społeczne. Niedziela winna być dniem należącym do Pana. Dniem, który nada całemu naszemu życiu centrum i wprowadzi w to życie wewnętrzny porządek. „Bez Pana i dnia, który należy do Niego, nie ma udanego życia.” Potrzebujemy więzi umacniającej nas i nadającej kierunek naszemu życiu. Potrzebujemy kontaktu ze Zmartwychwstałym. Dziś także nie można być prawdziwym małżeństwem, rodziną katolicką, bez udziału – czynnego i bezpośredniego – w niedzielnej Mszy Świętej.

4. Komunia w rodzinie

Trzeba pamiętać, że komunia z Bogiem nie jest doświadczeniem duchowym oderwanym od życia. Św. Jan Apostoł pisze bardzo dobitnie: „kto nie miłuje brata swego (…), niemożliwe, żeby miłował Boga” (1 J 4, 20). Dzisiaj, w Niedzielę Świętej Rodziny, prosimy zatem, abyście w Waszych małżeństwach i rodzinach rozwijali serdeczną zażyłość i głęboką jedność całego Waszego życia. Życie w komunii małżeńskiej, to ciągłe postrzeganie współmałżonka jako kogoś wyjątkowo bliskiego. To dzielenie jego radości i cierpienia, znajdowanie satysfakcji w odgadywaniu jego pragnień i zaspokajaniu potrzeb. To życie w głębokiej przyjaźni, w przekonaniu, że „on jest mój, a ja jestem jego” (Pnp 2, 16) ze wszystkim, co w nas piękne i trudne, wielkie i wstydliwe. To dostrzeganie we współmałżonku tego, co w nim jest darem Bożym dla mnie. To szukanie sposobów, aby być dla niego pomocą (Rdz 2, 18) i aby wzajemnie nosić swoje brzemiona (Ga 6, 2). To odrzucanie pokusy patrzenia na wszystko przez pryzmat własnych racji i egoistycznych pragnień. Doświadczenie komunii małżeńskiej to jedna z najpiękniejszych ludzkich rzeczywistości. Żyć w komunii małżeńskiej i rodzinnej to być otwartym na nowe życie, przyjmować je zawsze z miłością i tworzyć najlepsze warunki do rozwoju oraz wychowania dzieci. Drodzy Małżonkowie i Rodzice! Nie uciekajcie od siebie i od problemów domowych w rzeczywistość wirtualną Internetu. Nie usprawiedliwiajcie się obowiązkami zawodowymi. Walczcie o czas, aby być razem i dzielić się tym, kim jesteście i co posiadacie. Bądźcie dla siebie darem, bo przecież „człowiek nie może odnaleźć się w pełni inaczej, jak tylko poprzez bezinteresowny dar z samego siebie”.

5. Świadkowie komunii pośród świata

Siostry i Bracia! Komunia z Bogiem to serce rozmiłowane w Bogu. To człowiek podzielający Boży sposób patrzenia i rozumienia. To całe życie oddane Panu Bogu. W takim kontekście lepiej rozumiemy, że przystępowanie do Komunii Świętej nie jest i nie może być praktyką oderwaną od życia – od tego, co myślimy, mówimy, jakie są nasze przekonania i czyny. Przystępowanie do Komunii Świętej to kwestia uczciwości wobec Boga. Każdy katolik, który odrzuca prawo Boże, winien się nawrócić. Inaczej jego przystępowanie do Komunii Świętej jest świętokradztwem. Komunia zakłada bowiem i wyraża rzeczywistą jedność wierzącego z Bogiem. Kto pragnie przyjąć Ciało Chrystusa, musi – w imię uczciwości – przyjąć też Jego naukę i świat wartości oraz żyć z Nim w zjednoczeniu na co dzień. Nikt wewnętrznie uczciwy nie może wybierać grzechu, a równocześnie twierdzić, że żyje w zjednoczeniu z Bogiem. Tym bardziej nie może z uporem demonstrować publicznie jedności z Ciałem Chrystusa, gdy odrzuca ewangeliczny styl myślenia i postępowania. W takim przypadku posiada błędnie ukształtowane sumienie i potrzebuje nawrócenia.

6. Zakończenie

Umiłowani w Chrystusie Panu! Niech Maryja, pod której sercem Jezus Chrystus – prawdziwy Bóg – stał się prawdziwym człowiekiem, pomoże nam „czynić Kościół domem i szkołą komunii. To wielkie wyzwanie, jakie czeka nas w rozpoczynającym się tysiącleciu, jeśli chcemy pozostać wierni Bożemu zamysłowi, a jednocześnie odpowiedzieć na najgłębsze oczekiwania świata.” Zawierzamy Was Świętej Rodzinie z Nazaretu i udzielamy pasterskiego błogosławieństwa Waszym Rodzinom w kraju i poza jego granicami oraz całej umiłowanej Ojczyźnie.

Podpisali: Pasterze Kościoła Katolickiego w Polsce zgromadzeni na 353. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie, w dniach 28-29 września 2010 r.


List należy odczytać w niedzielę 26 grudnia 2010 r.

Orędzia i odezwy: Orędzie Biskupa Ełckiego na Boże Narodzenie 2010

Temat: Bp Jerzy Mazur

Orędzie Biskupa Ełckiego na Boże Narodzenie 2010

Umiłowani w Panu Siostry i Bracia!

Święta Bożego Narodzenia są wspaniałą okazją, aby na nowo kontemplować Słowo, które stało się ciałem i zamieszkało między nami. Bóg wypowiedział swoje odwieczne Słowo w sposób ludzki; Jego Słowo „stało się ciałem” (J 1,14). Oto dobra nowina. Tę niezwykłą tajemnicę przybliża nam Ojciec Święty Benedykt XVI w adhortacji apostolskiej Verbum Dei.

W dni świąteczne klęcząc u żłóbka z sercem pełnym wdzięczności za dar Wcielenia, oddajmy pokłon Synowi Bożemu, który stał się człowiekiem i umocnijmy osobistą komunię z Bogiem, który do końca nas umiłował. Prośmy razem z Maryją i Józefem, by Jezus na zawsze zamieszkał w Betlejem naszych serc. Z wielką wiarą i odwagą przyjmijmy Bożego Syna, który przychodzi, by przemienić nas w nowego człowieka i udzielić daru zbawienia. Jezus, nasz Zbawiciel, pragnie prowadzić nas drogą wiary, dającą nadzieję życia wiecznego. Uwierzcie w Boga Wcielonego i niech On stanie się dla Was źródłem nadziei. Uwierzcie w Boga, który przychodzi wciąż w Eucharystii i dajcie Mu Wasze czyste serca.


Ukochani w Chrystusie Panu! Pozwólcie, że wyrażę moje gorące pragnienie, aby być razem z Wami wszystkimi w te świąteczne dni. Pragnę być w Waszych rodzinach w wigilijny wieczór, kiedy będziecie łamać się opłatkiem, składając sobie życzenia; gdy zasiądziecie do stołu wigilijnego i będziecie śpiewać przepiękne kolędy. Chcę wsłuchać się w Wasze radości i sukcesy, trudności i nadzieje. Pragnę być z Wami, Siostry i Bracia, chorzy, samotni, wątpiący, bezrobotni, aby ciągle przypominać, że Jezus Chrystus, który się narodził w stajni betlejemskiej, troszczy się o każdego człowieka, aby dać mu światło na drodze życia. Pragnę być razem z Wami, trwając na modlitwie i adorując Nowonarodzonego w żłóbku betlejemskim, w Waszych parafialnych kościołach i kaplicach.

Trwając na modlitwie i wyrażając Bogu wdzięczność, że posłał na świat swojego Syna, zastanawiamy się, co Kościół daje człowiekowi żyjącemu we współczesnym świecie? Odpowiedź jest jasna. Kościół ukazuje, że Jezus Chrystus, nasz Zbawiciel, jest jedyną i prawdziwą nadzieją każdego człowieka. Przypomina mu, że dwa tysiące lat temu Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas (J 1,14). Jezus z miłości do nas stał się człowiekiem i wciąż nas miłuje aż do końca, do ostatecznego wykonało się! Kościół przypomina nam, a szczególnie ludziom młodym: Nie lękajcie się Chrystusa! On niczego nie odbiera, a daje wszystko. Kto oddaje się Jemu, otrzymuje stokroć więcej. Tak – otwórzcie, na oścież otwórzcie drzwi Chrystusowi – a znajdziecie prawdziwe życie (VD 104). Kościół także przypomina, że Wszystkim tym jednak, którzy Je [Słowo] przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi (J 1,12). Dlatego zachęcam Was, Ukochani, do jeszcze głębszego poznawania Jezusa, do ponownego odkrywania Jego życia i nauki. Sięgajcie po Pismo Święte, które jest słowem Boga skierowanym do człowieka. Dzięki niemu poznamy Jezusa Chrystusa i będziemy wzrastać w Jego miłości, stając się Jego wiarygodnymi świadkami. Dzięki Jego mocy stajemy się dziećmi Bożymi.

Jako Wasz pasterz pragnę połamać się opłatkiem z każdym z Was, Kochani Diecezjanie. Pragnę złożyć serdeczne życzenia Wam oraz wszystkim Waszym najbliższym, którzy przebywają poza domem rodzinnym, a także poza granicami naszej Ojczyzny. Składam serdeczne życzenia również Gościom odwiedzającym rodziny i naszą diecezję. Niech Chrystus narodzi się w nas! Niech moc miłości Chrystusa pomaga nam w nadchodzącym Roku Pańskim 2011 w podejmowaniu zawsze i wszędzie trudu nowej ewangelizacji.

Błogosławionych oraz szczęśliwych świąt Bożego Narodzenia!

+ Jerzy Mazur SVD
Biskup Ełcki

Inauguracja Szkoły Animatorów Biblijnych

Temat: Pismo Święte

W drugą sobotę grudnia rozpoczęły się zajęcia Szkoły Animatorów Biblijnych diecezji ełckiej. Bp Romuald Kamiński witając licznie przybyłych uczestników zauważył, że nad tym zamiarem (utworzenia tej szkoły) czuwała łaska Boża.  Zgłosiło się ok. 70 osób pragnących pochylić się nas Słowem Bożym. „Widać, że jest duży oddźwięk. Chcemy przygotować społeczeństwo, żeby mogło żyć Pismem Świętym.” – wyjaśniał bp Kamiński. Zajęcia odbywają się w Centrum Pastoralnym w Ełku.


Biskup dał świadectwo swojego doświadczenia Pisma Św., które zrodziło się nie tyle ze studiowania tych Ksiąg, ale ze spotkania ludzi żyjących Słowem Bożym. Wspomniał bp K. Romaniuka, ks. prof. R. Rumianka, ks. prof. R. Bartnickiego oraz ks. prof. Cz. Jakubca. „Obcując z tymi ludźmi widziałem, że Pismo Św. to jest ich pasja życiowa, ich powołanie. Człowiek staje oszołomiony bogactwem tego, co odnajduje w Piśmie Św. To jest prawdziwa Księga Życia dla wszystkich i po wszystkie czasy.”  - mówił biskup.


Szkołę Animatorów Biblijnych prowadzą diecezjalni bibliści: ks.  dr Jerzy Szorc; ks. dr Andrzej Jaśko oraz ks. dr Marek Bednarski. Zajęcia mają charakter cykliczny. Spotkania będą odbywały się raz w miesiącu przez dwa lata. Pierwszy rok zakończy się w maju. Założeniem organizatorów jest, aby pomóc animatorom w zrozumieniu Pisma Św. Jeden z prelegentów zauważył, że dla nas znajomość Pisma Św. jest potrzebna nie po to, aby wchodzić w dyskusję ze świadkami Jehowy, ale po to, aby wchodzić w dialog z Bogiem. „Bóg na swoje słowo domaga się odpowiedzi moim życiem. Odpowiedzi miłością na Miłość.” – wyjaśniał ks. Szorc.


Bp Jerzy Mazur w swoim liście na Adwent 2010 r.  wyjaśniał, że w realizacji tego zadania duszpasterskiego upatruje możliwość nie tylko poszerzania swojej wiedzy biblijnej oraz rozwinięcia duchowości w oparciu o Słowo Boże, ale też czynnej posługi w parafiach. „to spotkanie ze Słowem Żywym niech prowadzi was do komunii z Bogiem… W duchu nowej ewangelizacji pomagajmy innym spotykać się z Chrystusem i trwać przy Nim.”- zachęcał bp Mazur .


Uczestnicy przybyli z różnych zakątków diecezji. Na pierwszych zajęciach mieli elementy introdukcji biblijnej, historii i geografii biblijnej, wykład z egzegezy. Podczas ćwiczeń z Biblii i duszpasterstwa każdy mógł zauważyć jakie są różnice między poznawczym czytaniem Pisma Św., a czytaniem, które jest modlitwą. Podczas przerw uczestnicy stwierdzali, że chociaż na co dzień słuchają Słowa Bożego, to już widzą sens i potrzebę uporządkowania swojej wiedzy. Utwierdzają się w słuszności decyzji o swoim uczestnictwie w tym zadaniu duszpasterkim. Kolejne zajęcia odbędą się 15 stycznia.


Monika Rogińska

Losowe z galerii

Zobacz również..

Szlak Papieski - Ełk - Wigry  karmel caritas millenium   ksm1

COD-logo WANE  

    logo LSO  martyria_lg

   logo szafarzy