Oficjalny serwis internetowy Diecezji Ełckiej

nowenna 1 sobot po peregrynacji2

Najważniejsze informacje

Krzyż ŚDM peregrynuje po ziemi ełckiej

W niedzielę 14 czerwca 2015 r. podczas Mszy św. na zakończenie IV Krajowego Kongresu Misyjnego w War...

IV Krajowy Kongres Misyjny

Od piątku 12 do niedzieli 14 czerwca 2015 r. w Warszawie, a 14 VI także we wszystkich diecezjach i p...

Rowerem przez "Tajemnice Światła"

W niedzielę przed rocznicą pobytu papieża Jana Pawła II w Ełku Centrum Edukacji Ekologicznej wraz z ...

Jezus pozostał obecny z nami w Eucharystii

Główne uroczystości Bożego Ciała w diecezji ełckiej rozpoczęły się Mszą św. na Placu Jana Pawła II, ...

Kościół ełcki ma siedmiu neoprezbiterów

Kapłan jest mostem pozwalającym ludziom przeprawić się do wieczności – powiedział bp Jerzy Mazur 16 ...

Start

Jan Paweł II w Diecezji Ełckiej W nurcie Świętowojciechowych jubileuszów

Historia

Jan Paweł II w Diecezji Ełckiej

W nurcie Świętowojciechowych jubileuszów

Z końcem września 1993 roku pielgrzymka-delegacja Diecezji Ełckiej, w której byli obecni przedstawiciele lokalnych władz państwowych i samorządowych, udała się do Rzymu, aby podziękować Ojcu Świętemu za utworzenie Diecezji Ełckiej. 24 września 1993 r. Biskup Ełcki wręczył Ojcu Świętemu zaproszenie do odwiedzenia Diecezji Ełckiej. Ze swojej strony podobne zaproszenie wystosowali: Wojewoda Suwalski oraz Prezydent Miasta Ełku.

Pismem z dnia 1 lipca 1995 r. Biskup Ełcki ponowił zaproszenie Ojca Świętego do odwiedzenia Ełku w czasie planowanej pielgrzymki do Ojczyzny w roku 1997. Zaproszenie to zostało wręczone Ojcu Świętemu na audiencji dnia 5 lipca 1995 r. Wojewoda Suwalski przez swojego przedstawiciela oraz władze Ełku w tym samym dniu pisemnie ponowiły zaproszenie z 1993 roku. Sekretariat Stanu, pismem z dnia 23 września 1995 roku, potwierdził przyjęcie zaproszenia ze strony Biskupa Ełckiego. Podobne pismo otrzymał Wojewoda Suwalski oraz władze Ełku. Miasto Ełk przystąpiło do prac studyjnych związanych z ewentualną organizacją pielgrzymki Ojca Świętego do Ełku.

30 czerwca 1997 r. Biskup Ełcki w imieniu duchowieństwa i wiernych Diecezji Ełckiej oraz władz wojewódzkich i samorządowych ponowił wcześniejsze zaproszenie podkreślając, iż "mieszkańcy ziemi mazurskiej i suwalskiej spontanicznie wyrażają swoje pragnienie goszczenia u siebie Ojca Świętego". Natomiast 17 kwietnia 1998 r. poinformował Prymasa Polski o zaawansowaniu prac przygotowujących diecezję na przybycie Ojca Świętego oraz prosił o poparcie starań o przyjazd Papieża do Diecezji Ełckiej. 19 czerwca 1998 r. ustanowił przewodniczących komisji Komitetu Organizacyjnego Pielgrzymki Ojca Świętego Jana Pawła II w Diecezji Ełckiej.

W dniach 2-3 grudnia na terenie naszej diecezji przebywał o. Roberto Tucci, przedstawiciel Stolicy Apostolskiej, celem dokonania rekonesansu miejsc, które nawiedzi Ojciec Święty podczas swojej pielgrzymki w czerwcu 1999 r.

4 stycznia 1999 r. Biskup Ełcki w Komunikacie do wiernych Diecezji Ełckiej poinformował, że "Ojciec Święty Jan Paweł II zatwierdził wstępny program Jego pielgrzymki do Polski w czerwcu bieżącego roku. W bardzo bogatym programie znalazła się także nasza Diecezja Ełcka".

Uzasadnieniem zaproszenia Ojca Świętego do złożenia wizyty na ziemi ełckiej stał się przede wszystkim bliski związek tej ziemi z dziedzictwem misji i męczeńskiej śmierci św. Wojciecha, który jest patronem Diecezji Ełckiej.

1. Diecezja Ełcka - dziedzictwem misji i męczeńskiej śmierci św. Wojciecha

Nie ulega wątpliwości, że pierwszym owocem misji św. Wojciecha było ustanowienie metropolii w Gnieźnie wraz z diecezjami sufraganalnymi w 1000 roku. Można więc mówić o znaczeniu św. Wojciecha dla Kościoła w Polsce oraz dla polskiej racji stanu. To dzieło związane jest z relikwiami św. Wojciecha, a zwłaszcza z Gnieznem - miejscem przechowywania tych relikwii.

Ziarno Ewangelii i wylanie krwi miało swoje miejsce i również konkretny cel: ziemia Prusów oraz ich ewangelizacja. Trzeba przyznać, że to dojrzewanie ziarna trwało dosyć długo. Dopiero w roku 1243 na ziemiach pruskich mógł pojawić się Kościół w postaci zorganizowanej. Powstały wówczas diecezje: chełmińska, pomezańska, warmińska i sambijska. Wzrost i dojrzewanie ewangelicznego ziarna trwało tak długo, że - jak się wydaje - zapomniano o św. Wojciechu jako Bożym siewcy.

W XIX wieku świadomość związku Kościoła na tych terenach z postacią św. Wojciecha stawała się coraz głębsza. Założone w roku 1849 Bonifatiusverein fur das Katholische Deutschland (w Paderborn, z inicjatywy J. J. I. Dollingera), mające na celu niesienie wszechstronnej pomocy katolikom niemieckim mieszkającym w diasporze, na Warmii przyjęło drugiego patrona: św. Wojciecha (St. Bonifatius- und Adalbertusverein). Z inicjatywy tego Stowarzyszenia powstało wówczas wiele kościołów i kaplic na terenie byłych Prus Wschodnich (w granicach obecnej Diecezji Ełckiej: Ełk, Giżycko, Gołdap, Mikołajki Mazurskie, Olecko, Orzysz, Pisz, Prawdziska, Prostki, Węgorzewo).

Do ożywienia tej historycznej świadomości przyczyniły się z pewnością obchody związane z uczczeniem 900-lecia męczeńskiej śmierci św. Wojciecha. Wówczas wzniesiono pamiątkowy, żeliwny krzyż w Tenkitach - domniemanym miejscu męczeństwa św. Wojciecha oraz podjęto się budowy kościoła pod wezwaniem św. Wojciecha w Elblągu - jako pomnik tego jubileuszu. Bardzo istotnym osiągnięciem tych dziewiętnastowiecznych uroczystości było to, że zwrócono uwagę nie tylko na miejsca związane ze św. Wojciechem, ale przede wszystkim na jego misję. Podjęto wielki wysiłek duszpasterski i organizacyjny, aby Świętowojciechową misję dalej prowadzić. Struktura duszpasterska Kościoła Katolickiego w diasporze została na przełomie XIX i XX wieku istotnie wzmocniona. Gdy po II wojnie światowej przybyła wielka liczba ludności katolickiej na tereny Prus Wschodnich, zastali w każdej większej miejscowości katolicki kościół lub przynajmniej katolicką kaplicę (oczywiście, poza Warmią, która zawsze była katolicka).

Diecezja Ełcka w dwóch trzecich swego terytorium pochodzi z Diecezji Warmińskiej w jej dawnych granicach. Reformacja m.in. w tej części Diecezji Warmińskiej niemal zupełnie zniszczyła Kościół Katolicki. W wieku XIX i XX nastąpiło najpierw powolne, a w ostatnich dziesiątkach lat, jego gwałtowne odrodzenie.

Znakiem i symbolem tego przedziwnego procesu może być katedra ełcka. W roku 1893 wybudowano w Ełku kościół pod wezwaniem św. Wojciecha, aby służył katolikom z Ełku i okolicy w liczbie około 900 osób.

W 100 lat później, 25 marca 1992 roku, Ojciec Święty Jan Paweł II, erygując Diecezję Ełcką, ten właśnie kościół św.Wojciecha w Ełku podnosi do godności katedry.

2. Św. Brunon z Kwerfurtu - kontynuator misji św. Wojciecha

Św. Brunon, zwany również Bonifacym, jest mocno związany ze św. Wojciechem. Kształcił się w Magdeburgu (985-994), podobnie jak wcześniej św. Wojciech-Adalbert. Przebywa m.in. w benedyktyńskim klasztorze na Awentynie w Rzymie oraz w eremie św. Romualda w Pereum k/Rawenny (998-1002), a więc w tych samych miejscach, w których zaznaczył swoją obecność św. Wojciech. Św. Brunon z Kwerfurtu podążał także misyjnymi szlakami swojego wielkiego poprzednika (Węgry, Prusy). Z jego ręki wyszły prawdopodobnie dwa opisy życia i męczeńskiej śmierci św. Wojciecha. Św. Brunon zginął wraz z 18 towarzyszami w roku 1009 z rąk Prusów lub Jadźwingów.

Nie znamy miejsca śmierci św. Brunona. Istnieją w tym względzie dwie tradycje: dawniejsza, głównie niemiecka oraz współczesna. Według pierwszej tradycji św. Brunon zginął w okolicy Giżycka. Świadectwem tej tradycji może być kaplica wybudowana przez katolików w Giżycku w latach 1907-1909, poświęcona 17 listopada 1919 roku ku czci św. Brunona. Nieco później wybudowano kościół Św. Brunona, konsekrowany 26 czerwca 1938 r. przez Bpa Maksymiliana Kallera - ówczesnego Biskupa Warmińskiego. Natomiast ewangelicy wznieśli w Giżycku, na wysokim brzegu jeziora Niegocin, żeliwny krzyż w roku 1910.

Łatwo zauważyć, że tak katolicy jak i ewangelicy chcieli podkreślić 900-lecie męczeńskiej śmierci św. Brunona (1009 - 1909).

Według nowszej opinii historyków (m.in. Ks. W. Jemielity), św. Brunon zginął gdzieś w dolinie Biebrzy, na terenie dzisiejszej Augustowszczyzny.

Niezależnie od wiarygodności pierwszej czy drugiej opinii, św. Brunon wyraźnie kontynuował misję św. Wojciecha przesuwając dzieło głoszenia Ewangelii coraz bardziej na wschód, a więc na tereny dzisiejszej Diecezji Ełckiej.

Potwierdzeniem tradycji historycznych św. Wojciecha i św. Brunona jest kult obydwu świętych. Archidiecezja Warmińska czci św. Wojciecha jako swego głównego patrona oraz św. Brunona z Kwerfurtu jako dalszego swojego patrona. Diecezja Łomżyńska czci jako głównego patrona św. Brunona.

Natomiast Diecezja Ełcka, utworzona z części Diecezji Warmińskiej i Diecezji Łomżyńskiej, poza swoją główną patronką NMP Matką Kościoła, czci jako swych dalszych patronów: św. Wojciecha i św. Brunona z Kwerfurtu.

Te racje historyczne i kultowe pozwalają jakby rozszerzyć w czasie i w przestrzeni misję św. Wojciecha - za pośrednictwem także misji św. Brunona - na dzisiejszą Diecezję Ełcką.

Warto zwrócić także uwagę na pewne zbieżności historyczne. W roku 1997 obchodziliśmy tysiąclecie męczeńskiej śmierci św. Wojciecha. Ta uroczystość powinna znaleźć swoją kontynuację w innym tysiącleciu: w tysiącleciu męczeńskiej śmierci św. Brunona w roku 2009.

3. Św. Wojciech - patronem Nowej Ewangelizacji

W związku z miejscem przechowywania relikwii, podkreśla się znaczenie św. Wojciecha dla Kościoła w Polsce. Słusznie uważa się, że ten święty uosabia jakby chrzest Polski. Św. Wojciech będąc Czechem, po śmierci stał się Polakiem. W tym duchu wypowiedział się Jan Paweł II w czasie pierwszej pielgrzymki do Ojczyzny: Męczeńskie zwłoki Apostoła, Biskupa Wojciecha, legły u fundamentów chrześcijaństwa na całej polskiej ziemi (Homilia w Gnieźnie dnia 3 czerwca 1979 r.). Potwierdza ten fakt kult. Polska posiada bardzo dużo kościołów dedykowanych św. Wojciechowi, gdy w diecezjach pobliskich historycznych Prus, jest ich bardzo mało. Ożywienie jego kultu obserwujemy dopiero w XIX wieku. Przyczyny tego stanu rzeczy mogły być różne: niepopularna postać Świętego-Słowianina na terenach kolonizowanych przez Niemców czy też protestantyzacja ludności. Właśnie w XIX wieku, szczególnie w ówczesnej Diecezji Warmińskiej zauważono, że ani św. Wojciech nie jest wyłączną własnością Polaków, ani św. Brunon nie jest świętym tylko dla Niemców. Odkryto ciągłość historii zbawienia, której siłę i dynamizm można zauważyć z dalszej perspektywy.

Ponadto, czy można nie zwrócić uwagi na to, że posłanie Świętowojciechowe nie zatrzymało się na granicach politycznych?

Obchodzona w 1987 roku 600-letnia rocznica chrztu Litwy uświadomiła nam, że to dzieło dokonało się dzięki wytrwałej pracy misjonarzy polskich, a także misjonarzy z sąsiednich Prus. Właśnie ewangelizacja Polski, a później ewangelizacja Prus, umożliwiła skuteczną ewangelizację Litwy w jej historycznych granicach (a więc także dużych obszarów dzisiejszej Białorusi).

Dzisiaj coraz lepiej rozumiemy, że znaczenie postaci św. Wojciecha wykracza daleko poza granice Polski. Przypisuje mu się pośredni udział w powstaniu Kościoła w trzech krajach: w Polsce, Czechach i na Węgrzech. Wojciech przygotował drogę do stworzenia na tych terenach, a pośrednio (np. przez misję św. Brunona) także w innych krajach, organizacji kościelnej.

To międzynarodowe znaczenie św. Wojciecha podkreślił Ojciec Święty Jan Paweł II w Welehradzie, dnia 22 kwietnia 1990 roku, zapowiadając Synod Biskupów poświęcony Europie: Powierzam tę inicjatywę wstawiennictwu patronów Europy: Cyryla, Metodego i Benedykta, a także wszystkich innych świętych - w szczególności św. Wojciecha - którzy w ubiegłych wiekach pomagali budować Europę chrześcijańską i katolicką. Aktualność św. Wojciecha dla współczesnej Europy podkreślił jeszcze raz Ojciec Święty w przemówieniu do biskupów polskich z okazji ich wizyty Ad limina Apostolorum (15 stycznia 1993 r.): (...) Wojciech był u nas, nad Bałtykiem, oddał życie, głosząc Chrystusa poganom. Dzisiaj coraz bardziej widzimy, że ten Wojciech wyznacza szlaki ewangelizacji, chrystianizmu i Kościoła w całej Europie Środkowej: między Pragą a Rzymem, między Pragą a Panonią, między Pragą a Gnieznem. Wreszcie - już po swojej śmierci - przez Zjazd Gnieźnieński, między cesarstwem, a więc wielką potęgą niemiecką i rodzącym się, i krzepnącym państwem słowiańskim, społeczeństwem i narodem słowiańskim Bolesława Chrobrego. Na pewno w nowy sposób jest to aktualne dzisiaj. Dzisiaj, kiedy Europa szuka miejsc spotkania, postaci, w których się spotykała w ciągu dziejów, jubileusz św. Wojciecha, tysiąclecie św. Wojciecha, które się przybliża, nabierze na pewno szczególnej wymowy, może jeszcze większej, niż to było w przeszłości.

Św. Wojciech, budujący nowy ład Europy przełomu pierwszego i drugiego tysiąclecia, może być - jako patron Nowej Ewangelizacji - orędownikiem budowy chrześcijańskiego ładu Europy przełomu drugiego i trzeciego tysiąclecia.

4. Diecezja Ełcka w nurcie Świętowojciechowych dziejów

Powyżej uzasadniono historycznie i kultowo związek Diecezji Ełckiej z misją św. Wojciecha. Nowa Diecezja Ełcka w tej tradycji widzi swoje korzenie a także swoje zadania. Ingresowi pierwszego Biskupa Ełckiego dnia 23 kwietnia 1992 roku do katedry ełckiej towarzyszyły relikwie św. Wojciecha w relikwiarzu życzliwie użyczonym na tę okazję przez Metropolitę Warmińskiego. W następnym już roku, w uroczystość św. Wojciecha, przeszła ulicami Ełku procesja z relikwiami św. Wojciecha, które Diecezja Ełcka otrzymała z Gniezna już na stałe. Ta, coroczna procesja ulicami miasta Ełk weszła już do stałej naszej praktyki duszpasterskiej. Co więcej, relikwie św. Wojciecha odwiedziły wszystkie parafie diecezji z zadaniem pomocy w pogłębieniu życia religijnego i odnowieniu ducha apostolskiego naszych wiernych. Peregrynacja relikwii św. Wojciecha była także przygotowaniem diecezji do uroczystości jubileuszowych w roku 1997.

Diecezja Ełcka cieszy się opieką św. Wojciecha. Jego patronat nad nową diecezją zatwierdziła Stolica Apostolska.

Na uczczenie jubileuszu 1000-lecia męczeńskiej śmierci św. Wojciecha, Diecezja Ełcka rozpoczęła budowę kościoła pod jego wezwaniem w Suwałkach.

Diecezja Ełcka sąsiaduje z Rosją (Obwód Kaliningradzki), z Litwą i z Białorusią. Na miarę naszych możliwości staramy się nawiązywać braterski kontakt z Kościołem w tych krajach, zwłaszcza z Kościołem na Litwie. Nasi sąsiedzi oczekują pomocy ze strony Kościoła w Polsce. W duchu Świętowojciechowej, misyjnej otwartości, zaprosiliśmy biskupów i wiernych z Litwy na wspólną modlitwę do Sejn w uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego 1993 r. w intencji Ojca Świętego Od kilku lat jeden z ełckich kapłanów pracuje w Diecezji Wiłkowyskiej wśród Litwinów, drugi natomiast w Tbilisi (Gruzja). W Suwałkach przygotowują się świeccy katecheci do pracy za wschodnią granicą. Kilka osób już podjęło pracę katechetyczną w Kazachstanie. Niektórzy profesorowie Seminarium Duchownego w Ełku dojeżdżają do Grodna, gdzie prowadzą wykłady w tamtejszym Seminarium Duchownym.

Biskup Wojciech Ziemba
artykuł ukazał się w MARTYRII - Miesięczniku Diecezji Ełckiej, nr 3(95) i 4(96) /1999

Na Wigrach gości Kardynał Zenon Grocholewski

Nowiny

„Czuję się tutaj wspaniale. Ziemia jest zdrowa, piękna – jest zieleń spokój, wszystko to nastraja do tego, byśmy chwalili Pana.” – Powiedział Ks. Kardynał Zenon Grocholewski podczas krótkiego wywiadu udzielonego w Sejnach, gdzie zatrzymał się na trasie trzydniowego zwiedzania Mazur i Suwalszczyzny.


Od piątku 15 lipca na trzydniowym wypoczynku na Wigrach przebywa Kardynał Zenon Grocholewski – prefekt watykańskiej Kongregacji Wychowania Chrześcijańskiego, która jest odpowiednikiem ministerstwa edukacji. Dzisiaj o godzinie 11 przewodniczył Mszy Świętej dla Pielgrzymów zmierzających do Wilna w Bazylice Mniejszej w Sejnach.

W homilii przedstawił historię tytułu Maryi Matki Kościoła. „Przy narodzinach konieczna jest matka i dlatego przy narodzinach Kościoła pod Krzyżem była obecna Matka. W Kościele nic wielkiego się nie dzieje bez Maryi. Błogosławiony Jan Paweł II każdy ważny dokument kończył powierzeniem spraw Kościoła Maryi” – mówił Kardynał.

     Przywołał też historię Świętego Pawła i pytanie Jezusa skierowane do Apostoła :”Dlaczego mnie prześladujesz?”. „W historii tej widzimy jasno, że Chrystus utożsamia się z Kościołem. Paweł nie znał Chrystusa a prześladował wspólnotę chrześcijan.” – mówił Pasterz.

   
    Mszę Świętą koncelebrował również Biskup Ełcki Jerzy Mazur, który na zakończenie wyraził ogromną radość, że Ks. Kardynał zaszczycił swoją obecnością tą piękną ziemię.

    Po Mszy Świętej Kardynał Zenon Grocholewski w krótkiej rozmowie stwierdził, że spotkał na naszej ziemi wspaniałych ludzi, podzielił się radością z faktu, że uczestniczył przez krótką chwilę w pielgrzymce do Ostrej Bramy. „ To jest bardzo piękne, że jest tyle sanktuariów na świecie – w każdym kraju, na każdym kontynencie gdziekolwiek byłem są sanktuaria maryjne i ludzie garną się do Matki Bożej, po to by nam Pomogła chwalić Chrystusa i czynić nasze życie bogatsze właśnie Chrystusem.”

    Idea wypoczynku na Suwalszczyźnie wynikła z wieloletnich kontaktów Ks. Kardynała z dyrekcją Kliniki Uzdrowiskowej im. Jana Pawła w Ciechocinku, której właścicielami są mleczarze. Oni zaproponowali i zorganizowali wypoczynek dostojnemu Gościowi.

    W planie jeszcze nawiedzenie Sanktuarium w Studziennicznej, zwiedzanie Augustowa, wypoczynek na Wigrach.

    Pielgrzymka z Suwałk do Wilna organizowana jest przez Salezjanów i liczy 925 pielgrzymów. Przemierza naszą i litewską ziemię już dwudziesty pierwszy raz. 

ks. Przemysław Zamojski


Wyruszyła piesza pielgrzymka z Suwałk do Ostrej Bramy

Nowiny

Pielgrzymki

To już dwudziesta pierwsza międzynarodowa pielgrzymka do Wilna. Trasa wędrówki liczy 270 kilometrów. Do Wilna pielgrzymi przybędą 24 lipca. Z Suwałk wyruszyło 925 osób. Liczba może wzrosnąć z racji przyłączania się jeszcze pątników na trasie.

Wczoraj, w przeddzień pielgrzymki, w parafii Matki Bożej Miłosierdzia w Suwałkach o godz. 21.00 był Apel Maryjny. Natomiast dzisiaj rano o godzinie siódmej Mszy św. przewodniczył bp Jerzy Mazur. W homilii mówił, że pielgrzymka jest dobrą okazją do komunii z Bogiem i z drugim człowiekiem. To również sposobność na dziękczynienie za beatyfikację Jana Pawła II. Pielgrzymi wędrują przez ziemię litewską. Kościół na Litwie obecnie przeżywa Rok Bożego Miłosierdzia. Biskup ełcki w związku z tym wskazał na apostołów miłosierdzia naszych czasów: św. Siostrę Faustynę, bł. Michała Sopoćkę i bł. Jana Pawła II.


Wszystkich tych, którzy z różnych względów nie mogli pielgrzymować fizycznie, kierownik pielgrzymki, salezjanin ks. Marek Pełszyk, zachęcał do dokonywania zapisu do pielgrzymki duchowej. Do niej zaproszeni są szczególnie osoby doświadczające krzyża cierpienia: chorzy, w podeszłym wieku, samotni i opuszczeni. Swoje cierpienie ofiarowują za siebie i innych. – Ich duchowa obecność na trasie pielgrzymki jest wsparciem i umocnieniem dla zmierzających ku Ostrej Bramie pątników – twierdzi ks. Tomasz Pełszyk.

Jutro w bazylice sejneńskiej z pielgrzymami spotka się kard. Zenon Grocholewski, który przebywa na wypoczynku w pobliskich Wigrach.

Ks. Jerzy Sikora

Zobacz również..

Szlak Papieski - Ełk - Wigrykarmelcaritasmilleniumksm1                  UKSW

COD-logo   WANE        logo LSO        martyria_lg                      KUL                                                            

                logo szafarzy         WSKSiM